استبرق

1

استبرق گیاهی گرمسیری

که از غوزه های آن نوعی

پنبه ظریف می توان به

دست آورد و با بافتن

آن پارچه ای ذی قیمت

حاصل می آیدکه آنرا

استبرق می گویند.

گفته می شودکه"خرگ" درگویش دشتی همان

استبرق معروف می باشد.

در جایی خوانده ام ،

پزشکان معبد کی ری ریشا

در دوره اوج حکومت

ایلامیان در کنار کتابخانه

بزرگ این معبد در تل

پی تل بوشهر دست

به کشت انبوه این

گیاه زده و از آن

علاوه بر استفاده های

پیش گفته برای مصارف

درمانی و بهداشتی

بهره می برده اند.

انبوهی استبرق در دشتی

و نظم خاص در کاشت

این گیاه ، به ویژه در اراضی

حد فاصل بابمنیر تا بنیاد

در بخش کاکی و دهستان

چغاپور،این موضوع را

به ذهن القا می کند

که شاید دراین اقلیم

و همزمان با جاری بودن

رود اسپید، در اراضی

بالادست رود خانه،

کشت این گیاه در

دستور کار بوده است.

بیراه نیست اگر این

فرض را بپذیریم

در هنگامه ای که

سیراف بزرگترین

بندر تجاری جهان بوده

و انبوهی از مردم متمول

دنیا را در خود سکونت

داده بود و از بزرگترین

و پیشرفته ترین

بیمارستان های جهان

نیز بهره می برد

برای رفع نیاز های دارویی

این مردم، مناطق همسایه

به ویژه مردمان دشتی

دست به کار شده باشند.

قرین شدن کشت

این گیاه با آلوورا،

صبر تلخ، و انبوهی

از گیاهان دارویی

و مفید دیگر

در اراضی این

حدود باور این

موضوع را بیشتر

به واقعیت نزدیک می کند.

در هر حال، اکنون و با

توسعه مزارع کشاورزی

در این بخش و از بین بردن

این گیاه مفید عملا

علاوه بر از دست رفتن

کاربری های بهداشتی استبرق،

بافت این نوع خاص از پارچه

نیز در منطقه به فراموشی

سپرده شده است.

بی گمان دردوره ای

که رود اسپید اراضی

وسیع شرق دشتی را

با مدد سد قنطره

سیراب می کرده است و

اراضی پایین دست

این رود به کشت گندم

مورد نیاز مردمان

سیراف تعلق یافته بود

چه بسا اراضی بالادست

که عملا امکان آبیاری

منظم را نداشته

به کشت گیاهان دارویی

همچون استبرق،

آلوورا و سدر اختصاص

یافته بود که اکنون

با گذشت بیش از

14 قرن هنوز هم آثاری

از آن دوره آبادانی

در منطقه به خوبی

هوید و آشکاراست.

...