دلبر
بیا دلبر بده دستی بدستم
که از زلف پریشان تو مستم
بیادلبر بکن زلفت پریشان
به ما هم عظر گیسو تو بیافشان
بیا دلبر رویم هم تا به سرحد
شویم هم قافله شو یار احمد
بیادلبرکه تو چون سرونازی
مرا آسوده دار همکه به بازی
بیادلبر مرا با تو کاریست
کلام مست تو هم چاره داریست
بیادلبر رخی بنما سرِ جان
بگیری جان من باشم به پیمان
بیا دلبر که هم سینه بکن چاک
اگر داری نمایان کن دل پاک
بیا دلبر تو مژگان را چو پر زن
از آن خنجر که تو داری به سرزن
بیا دلبر که شمشیرت بکش هم
اگر داری جفا باش مثل تش هم
بیا دلبر حمایت می کنم تو
که با هم می شویم همسان و هم خو
بیا دلبر دلی بر ما گشا روز
که تا جانم شود از برقت افروز
بیا دلبر علی باقر که واشیم
من و تو ما شویم با هم که باشیم
بیا دلبر دمی آسوده دارم
بدان قامت شود هم کار و بارم
بیا دلبر صوینی تا رویم باغ
نیاییم تا که اَفتو هم شود داغ
بیا دلبر که بیتم چشم زاغت
بچینم میوه ای شیرین ز باغت
بیا دلبر صلاتم هم شده دور
تو را بینم شوم مانند یک نور
بیا دلبر که راهم می شود دیر
بدان دین که هرگز نشوم سیر
بیا دلبر که جانم جان تو باد
اگر جانی بود قربان تو باد
بیا دلبر که بینم شکل ماهت
مرا جایی بده هم در نگاهت
بیا دلبر برقصان دانة مو
ببند هم دست و پایم با دوگیسو
بیا دلبر نگیر مشکل که وصلت
نزن تیشه به ریشه سر غفلت
بیا دلبر مالک جانم تویی
گل خوشبوی دامانم تویی
بیا دلبر جریده می کشد طول
بکش سورمه بکن ما را که مبذول
بیا دلبر سُرمه سنگت که مائیم
بدان چاک چشت هم جان فدائیم
بیا دلبر گذر از خانة ما
که خاکش سورمة بیعانة ما
بیا دلبر خانة درویشی ما
بکش جوری که هم از خویشی ما
بیا دلبر که پاره جگرم شد
مرادم گشته ای جات رو سرم شد
بیا دلبر گشا چشمی دوباره
بکن جگر ، بکن دل پاره پاره
بیا دلبر مزاحم می شویم ما
که با زخم نگاهت می رویم ما
بیا دلبر که گلشن را به ما ده
شویم باهم دوتا گاهی که تا سه
بیا دلبر زمینت یک بهارست
چه بد ما سوا هم از نگارست
بیا دلبر نقاب شرم که بردار
بشودلدار زما یکباره سردار
بیا دلبر بچیدم تخت خوابی
نمی دانم که داری چه جوابی
بیا دلبر نما بر ما بناگوش
چنان دستی کشیم هم رفته ازهوش
بیا دلبر که داغت بوده بر دل
بشو بر ما همیشه همکه یک ول
بیا دلبر شویم همراه و هم گِل
نهیم عشق خدایی را به محمل
بیا دلبر بشو پروانة ما
بشو شمع و بسوزان خانة ما
بیا دلبر خدا بینم زدنیا
ببندیم عهد خود از باب بُنیا
بیا دلبر که گلهای بهشتیم
غمم آسوده دار ما پاک سرشتیم
بیا دلبر خدایت را نگه دار
شویم یارت چو سنگین همکه بردار
بیا دلبر دو جسمیم قالب هم
من و تو ما شویم هم می رود غم
بیا دلبر غمی سنگین که دارم
که در فراقت همیشه اشک بارم
بیا دلبر که (حائر) می زند نی
نکن اسبش که یکباره تو هم پی
1370/04/08
برچسب:
نویسنده: مهتاب مقدم